اگر مرد درِ خانه را قفل کند و اجازه ورود ندهد، آیا زن از نظر قانون مقصر عدم تمکین است و دادگاه با این وضعیت چگونه برخورد میکند؟
در دعاوی خانوادگی، تمکین زوجه زمانی معنا و اثر حقوقی دارد که امکان واقعی و قانونی انجام آن فراهم باشد. هرگاه زوج با رفتار یا اقدام خود، از جمله قفل کردن درب منزل مشترک، مانع حضور زوجه در زندگی مشترک شود، وضعیت حقوقی عدم تمکین دچار تغییر میگردد. بررسی این موضوع از منظر قانونی، نقش تعیینکنندهای در تشخیص نشوز یا موجه بودن عدم تمکین دارد.
عدم تمکین ناشی از قفل بودن درب منزل از نظر قانون چگونه ارزیابی میشود؟
در صورتی که قفل بودن درب منزل بهگونهای باشد که زن عملاً امکان ورود و استقرار در منزل مشترک را نداشته باشد، عدم تمکین به زن منتسب نمیشود. از نظر حقوقی، تمکین زمانی الزامآور است که زوج شرایط آن را فراهم کرده باشد. جلوگیری فیزیکی از ورود زن، مانع تحقق تمکین بوده و دعوای عدم تمکین در چنین وضعیتی قابلیت پذیرش نخواهد داشت.
آیا قفل کردن درب توسط زوج میتواند مانع قانونی تمکین تلقی شود؟
چنانچه ثابت شود زوج با قفل کردن درب یا ممانعت از ورود، زن را از سکونت در منزل مشترک محروم کرده است، این رفتار از نظر دادگاه مانع قانونی تمکین محسوب میشود. در این حالت، زن ناشزه شناخته نمیشود و آثار حقوقی عدم تمکین بر او بار نخواهد شد، زیرا قصور از ناحیه زوج در فراهم کردن امکان تمکین تحقق یافته است.
زن چگونه میتواند قفل بودن درب منزل را در دادگاه اثبات کند؟
اثبات قفل بودن درب از طریق دلایلی مانند گزارش کلانتری، شهادت شهود، پیامها یا مکاتبات زوج، تصاویر، اظهارات همسایگان یا مراجعه ثبتشده به منزل امکانپذیر است. دادگاه با بررسی مجموع قرائن و اوضاعواحوال، احراز میکند که عدم تمکین ناشی از اقدام زوج بوده است. ادله باید بهگونهای باشد که مانع بودن رفتار زوج را بهطور معقول ثابت کند.