چه شرایط و رفتارهایی باعث میشود زن از نظر قانون بتواند به دلیل ترس از آسیب جسمی یا جانی، از تمکین خودداری کند و چگونه این موارد را باید به دادگاه نشان دهد؟
یکی از مهمترین استثناهای قانونی بر اصل تمکین زوجه، وجود خوف ضرر جسمی یا جانی است. قانونگذار با در نظر گرفتن اصل حفظ جان و سلامت اشخاص، زن را ملزم به تمکین در شرایط خطرناک نمیداند. با این حال، تشخیص این خوف، نیازمند بررسی مصادیق عینی و قابل اثبات است. تبیین دقیق این مصادیق، نقش تعیینکنندهای در پذیرش یا رد ادعای عدم تمکین موجه دارد.
مصادیق خوف ضرر جسمی و جانی در عدم تمکین کداماند؟
مصادیق خوف ضرر جسمی و جانی شامل مواردی مانند ضربوجرح، تهدید به قتل یا آسیب بدنی، سوءرفتار مستمر، خشونت فیزیکی، نگهداری سلاح توسط زوج، سابقه درگیری شدید، یا ایجاد شرایطی است که سلامت جسمی زن را به خطر اندازد. در این موارد، اگر ادامه زندگی مشترک احتمال ورود آسیب جدی به زن را ایجاد کند، عدم تمکین از نظر قانونی موجه تلقی میشود.
چه رفتارهایی از سوی زوج خوف ضرر جانی محسوب میشود؟
رفتارهایی مانند تهدید مستقیم یا غیرمستقیم به آسیب، اعمال خشونت مکرر، حبس یا محدودسازی فیزیکی، مصرف مواد مخدر یا الکل بهنحوی که کنترل رفتار زوج را مختل کند، یا ایجاد فضای ناامن روانی و فیزیکی میتواند خوف ضرر جانی ایجاد کند. ملاک، وجود ترس عقلایی و مبتنی بر واقعیت است، نه صرف احساس یا اختلاف عادی خانوادگی.
زن چگونه میتواند خوف ضرر جسمی یا جانی را در دادگاه اثبات کند؟
اثبات خوف ضرر از طریق ارائه ادلهای مانند گزارش پزشکی قانونی، شکایت کیفری، شهادت شهود، پیامها یا فایلهای تهدیدآمیز، سوابق انتظامی، گزارش کلانتری یا مستندات سوءرفتار زوج امکانپذیر است. دادگاه با بررسی مجموع قرائن و اوضاعواحوال، وجود خطر واقعی را احراز میکند. ادعای بدون دلیل، برای پذیرش عدم تمکین موجه کفایت نخواهد داشت.