اگر امضا فقط روی کپی یا فایل دیده شود، باز هم میشود جعلی بودنش را ثابت کرد؟ کارشناس چقدر میتواند به کپی اعتماد کند؟ برای اینکه دادگاه جدیتر رسیدگی کند، چه کار باید کرد؟
در دعاوی مرتبط با اصالت امضا، «اصل سند» معمولاً محور رسیدگی فنی است؛ زیرا بسیاری از نشانههای مؤثر در تشخیص جعلیت، به کیفیت مرکب، فشار قلم، پیوستگی خطوط و آثار فیزیکی وابسته است. با این حال، نبود اصل سند همیشه به معنای بنبست کامل نیست و گاهی از کپی یا تصویر نیز میتوان برای ایجاد ظن قوی، تکمیل قرائن و هدایت رسیدگی بهره گرفت؛ اما اعتبار و قطعیت چنین بررسیای محدودتر است.
آیا از روی کپی هم میتوان جعل امضا را ثابت کرد؟
در کپی یا تصویر، امکان بررسی برخی شاخصهای ظاهری وجود دارد و گاهی میتوان نشانههایی از مونتاژ، بریدگی، ناهمخوانی فرم یا تفاوتهای آشکار را مطرح کرد؛ با این حال، اثبات فنیِ قاطع معمولاً دشوار است. دادگاه غالباً برای احراز دقیق، اصل سند را مطالبه میکند و اگر اصل ارائه نشود، ارزش اثباتی ادعا ممکن است کاهش یابد و رسیدگی به سمت قرائن دیگر سوق پیدا کند.
کارشناسی خط و امضا با اسکن یا تصویر تا چه اندازه معتبر است؟
نظر کارشناس بر مبنای تصویر معمولاً «محدود» و مشروط است؛ چون بسیاری از معیارهای تخصصی در فایل قابل رؤیت نیست یا دقت کافی ندارد. در بهترین حالت، کارشناس میتواند نظر احتمالی یا مقید ارائه کند و به دادگاه اعلام کند که برای اظهارنظر قطعی، اصل سند لازم است. بنابراین اگر پرونده متکی بر اصالت امضاست، اتکا به تصویر به تنهایی معمولاً دفاع یا ادعای جعل را شکننده میکند.
برای تقویت ادعای جعل وقتی فقط کپی داریم چه باید کرد؟
اقدام اصلی، درخواست رسمی برای ارائه اصل سند و بررسی آن است؛ هم برای امکان کارشناسی دقیق و هم برای روشن شدن وضعیت نگهداری و ارائهدهنده سند. همزمان میتوان قرائن مکمل را جمعآوری کرد؛ مانند مکاتبات، سوابق بانکی، شهادت مطلع، یا هر دلیل مؤثر بر عدم انتساب. اگر طرف مقابل از ارائه اصل خودداری کند، این رفتار میتواند در ارزیابی دادگاه نسبت به ادعا و ارزش سند اثر منفی بگذارد.